Na een hele lange winterstop werd eindelijk de competitie weer hervat voor de vrouwen van IJsselmeervogels. Dit ging gebeuren in Amsterdam waar men op bezoek ging bij WV-HEDW. Deze ploeg gaat al vanaf het begin van de competitie soeverein aan de leiding, dus waren de Roodwitten bij voorbaat al gewaarschuwd. Door de vele personele problemen (zes afwezigen) moest er een plan bedacht worden om nog enigszins een kans te maken.

De vrouwen uit Spakenburg parkeerden dus de bus. Dit leek in het begin goed te gaan tot in de 6e minuut een op het oog ongevaarlijk schot ineens net onder de lat verdween. 1-0 achter en de vrees voor een hele lange middag. De Blauwen roken bloed en er volgden in korte tijd een paar kansen die gemist werden omdat het vizier niet scherp stond.

In de 13e minuut lukte het om voor de eerste keer zelf gevaarlijk te worden. Lotte van Diermen kwam door over links en bediende met een uitstekende voorzet Nadia Hartog. Nadia werkte de bal op het doel maar de uitstekende keepster van de Amsterdammers redde met een katachtige reflex.

Hierna ontstond er een soort patstelling waar WV-HEDW probeerde de opening te zoeken en IJsselmeervogels de rijen gesloten hield. Tot de 36e minuut waar een diepe bal gemist werd door de Vogels-defensie waarna er makkelijk afgerond kon worden en de stand op 2-0 kwam.

Nog geen minuut later was het Lotte die geweldig uithaalde oog in oog met de keeper, maar ook deze keer pakte ze deze bal op grootse wijze. Het werd zo wel duidelijk waarom de koploper tot nu toe slechts twee doelpunten hoefde te incasseren. Met deze tussenstand werd de rust gehaald.

In de rust werd de conclusie getrokken dat de tactiek werkte, maar dat de goals wel makkelijk waren weggegeven. Ook dat er met wat meer durf gespeeld moest worden. Na elf minuten in de tweede helft was het Nadia die loskwam over rechts en de bal laag voorgaf bij de eerste paal. Daar was het Naomi Vermeer die de bal verlengde tegen de keeper waarna de bal via een eigen verdediger het doel in caramboleerde, 2-1.

Enkele minuten later werd de rooie verdediging weer verrast en stond het 3-1. Dit leek de nekslag te zijn.
Myra Roding pakte nog een gele kaart en Romy van Halteren moest na een ongelukkige botsing het veld verlaten. In de blessuretijd viel nog de 4-1 en dat was gelijk de eindstand.

De conclusie is dat er heel hard gewerkt is. Dat de meiden de opdrachten heel goed hebben uitgevoerd, maar dat deze tegenstander voor nu echt te goed was.