De vrouwen van de Rooien mochten zich opmaken voor een latertje. Na de mannen mochten ze aantreden op ons schitterende hoofdveld. Het Utrechtse Rivierwijkers stond al bekend als een moeilijk te kloppen tegenstander. Dit bleek ook gelijk in de wedstrijd, er moest geknokt worden voor elke meter.
Hierdoor bleef het van begin tot het einde een hele onrustige wedstrijd.

In de eerste helft die zich voornamelijk op het middenveld afspeelde vielen er nauwelijks kansen te noteren. Beide partijen kregen niet echt de sleutel op het middenveld in handen waardoor het voor beide teams moeilijk was de bal in de ploeg te houden. De rust werd dan ook bereikt met een 0-0 tussenstand.

In deze rust werden de gemaakt afspraken opnieuw doorgenomen om meer houvast te krijgen in het te spelen spel. Waar bij iedereen het besef was dat het anders moest, gaf de tweede helft toch weer hetzelfde spelbeeld. Het was weer knokken, veel strijd en veel lange ballen. Via combinaties er doorheen voetballen leek onmogelijk. Gelukkig bleef de tweede helft niet doelpuntloos en kreeg het publiek een zevental doldwaze minuten voorgeschoteld waarin vier keer werd gescoord.

Het was Rivierwijkers dat de ban brak en de score opende, 0-1. De IJsselmeervogels-coach bracht vervolgens een drietal wissels, waarna er twee keer gescoord werd in twee minuten. Twee keer Lotte van Diermen en ineens stond er een 2-1 voorsprong op het bord. Hiermee was het spektakel nog niet over, want de blauwen uit Utrecht krulden een corner binnen en het was wederom gelijk.

De wedstrijd werd niet beter, maar zeker meeslepender, met over en weer mogelijkheden en kansen. Waarbij de Vogels de lat nog toucheerden en ongelukkig waren door goed verdedigend werk van Rivierwijkers. Ook zij lieten zich zeker gelden en alles moest uit de kast om overeind te blijven.
Dat dit een blessuretijd misging is dan enorm zuur. Waar een puntendeling misschien wel terecht was ging nu de volle buit mee met de sympathieke dames naar Utrecht.

Er zullen wat herstelwerkzaamheden verricht moeten worden om er volgende week weer te staan tegen DSS in Haarlem. Maar met deze fighting spirit moet het ook een keer de goede kant op vallen.
Één ding is zeker. Een wedstrijd van onze vrouwen is nooit saai.